เนื้อเพลง กอดนั้น – ปรีชา ปัดภัย

<p><strong>เนื้อเพลง&colon; กอดนั้น<&sol;strong><br &sol;>&NewLine;ศิลปิน&colon; <strong>ปรีชา ปัดภัย<&sol;strong><br &sol;>&NewLine;อัลบั้ม&colon; <strong>เพลงใหม่ 2565 &sol; 2022<&sol;strong><br &sol;>&NewLine;<&excl;--more--><&sol;p>&NewLine;<p>จำแม้แต่เสียงสุดท้าย<br &sol;>&NewLine;และเสียงลมหายใจ ก็ยังจำได้ดี<br &sol;>&NewLine;คำที่เคยพร่ำก่อนลา<br &sol;>&NewLine;และทุกวินาทีในทุกความเป็นเธอ<&sol;p>&NewLine;<p>เผลอถึงแม้ยามหลับใหล<br &sol;>&NewLine;รู้ไหมลมหายใจ มันจะขาดรอน ๆ<br &sol;>&NewLine;เหยียบหมอน มีแต่น้ำตา<br &sol;>&NewLine;จักว่าเป็นคำสั่งฟ้า<br &sol;>&NewLine;หรือว่ามารโตใดพาเจ้าไปบ่คืน<br &sol;>&NewLine;ฝืนคนที่รออยู่ตรงนี้<br &sol;>&NewLine;จักสิหาวิธีไหนพาเจ้ากลับมา<br &sol;>&NewLine;ไกลลับไปไกลสุดตา<br &sol;>&NewLine;เหลือเพียงควันจาง ๆ กับจิตใจลอย ๆ<br &sol;>&NewLine;โอ่ โอ้ย คิดฮอดเจ้าหลาย<&sol;p>&NewLine;<p>ยิ่งดึกใจยิ่งสั่น คิดฮอดกอดนั้น<br &sol;>&NewLine;วันที่เคยมีกัน ในตอนนี้ฉันเหน็บหนาว<br &sol;>&NewLine;หลับยังสะดุ้งตื่น คิดว่ายังมีเธอ<br &sol;>&NewLine;แล้วความจริงที่เจอ<br &sol;>&NewLine;ก็มีแต่ความว่างเปล่า ลมหายใจ<br &sol;>&NewLine;ของความคิดฮอด<br &sol;>&NewLine;มันช่างทรมาน<&sol;p>&NewLine;<p>จำแม้แต่เสียงสุดท้าย<br &sol;>&NewLine;และเสียงลมหายใจก็ยังจำได้ดี<br &sol;>&NewLine;คำที่เคยพร่ำก่อนลา<br &sol;>&NewLine;และทุกวินาทีในทุกความเป็นเธอ<&sol;p>&NewLine;<p>จักว่าเป็นคำสั่งฟ้า<br &sol;>&NewLine;หรือว่ามารโตใดพาเจ้าไปบ่คืน<br &sol;>&NewLine;ฝืนคนที่รออยู่ตรงนี้<br &sol;>&NewLine;จักสิหาวิธีไหนพาเจ้ากลับมา<br &sol;>&NewLine;ไกลลับไปไกลสุดตา<br &sol;>&NewLine;เหลือเพียงควันจาง ๆ กับจิตใจลอย ๆ<br &sol;>&NewLine;โอ่ โอ้ย คิดฮอดเจ้าเด้<br &sol;>&NewLine;ยิ่งดึกใจยิ่งสั่น คิดฮอดกอดนั้น<br &sol;>&NewLine;วันที่เคยมีกัน ในตอนนี้ฉันเหน็บหนาว<br &sol;>&NewLine;หลับยังสะดุ้งตื่น คิดว่ายังมีเธอ<br &sol;>&NewLine;แล้วความจริงที่เจอ<br &sol;>&NewLine;ก็มีแต่ความว่างเปล่า<br &sol;>&NewLine;ลมหายใจ ฮือฮือฮือ<&sol;p>&NewLine;<p>ยิ่งดึกใจยิ่งสั่น คิดฮอดกอดนั้น<br &sol;>&NewLine;วันที่เคยมีกัน ในตอนนี้ฉันเหน็บหนาว<br &sol;>&NewLine;หลับยังสะดุ้งตื่น คิดว่ายังมีเธอ<br &sol;>&NewLine;แล้วความจริงที่เจอ<br &sol;>&NewLine;ก็มีแต่ความว่างเปล่า ลมหายใจ<br &sol;>&NewLine;ลมหายใจ ของความคิดฮอด<br &sol;>&NewLine;มันช่างทรมาน<&sol;p>&NewLine;<p>ลมหายใจ ของความคิดฮอด<br &sol;>&NewLine;มันช่างทรมาน<&sol;p>&NewLine;