เนื้อเพลง อย่าหนี – Rapper Tery (เต้ย ณัฐพงษ์)

<p><strong>เนื้อเพลง&colon; อย่าหนี<&sol;strong><br &sol;>&NewLine;ศิลปิน&colon; <strong>Rapper Tery &lpar;เต้ย ณัฐพงษ์&rpar;<&sol;strong><br &sol;>&NewLine;อัลบั้ม&colon; <strong>เพลงใหม่ 2563 &sol; 2020<&sol;strong><br &sol;>&NewLine;<&excl;--more--><&sol;p>&NewLine;<p>สะพายกระเป๋าออกจากบ้านมากลางดึก<br &sol;>&NewLine;มีไฟทางและแสงสว่างส่องผ่านเสื้อผ้ามาตามตึก<br &sol;>&NewLine;เด็กน้อยหนีออกจากบ้านช่างไร้เดียงสาผจญภัย<br &sol;>&NewLine;กลัวเพียงอย่างเดียวคือไม่ได้ไปจากที่ที่ไม่มีความสุข<&sol;p>&NewLine;<p>มีน้ำมาหนึ่งขวด มีเงินมาห้าสิบ<br &sol;>&NewLine;ฝรั่งอีกหนึ่งลูก เผื่อว่าข้าหิวให้ข้าหยิบ<br &sol;>&NewLine;เสียงเพิ่งแตกหนุ่ม มันเลยวัยที่น่าหยิก<br &sol;>&NewLine;เด็กน้อยเดินไปข้างหน้าแล้วก็เดินไปข้างหน้าอีก<&sol;p>&NewLine;<p>ก้าวขึ้นสองแถวจากบางปูใหม่น้ำตาก็ไหลนองที่หน้า<br &sol;>&NewLine;ไม่มีจุดหมายสุดสายปากน้ำก้าวขึ้นรถเมล์สายยีบห้า<br &sol;>&NewLine;รู้สึกอิสระเหมือนกับคาวบอยกระโดดขี่ม้าร้องฮิ๊ฮ่า<br &sol;>&NewLine;พรุ่งนี้ขอแค่มีที่ให้นอนมีข้าวให้กินก็พอกูยอมเป็นขี้ข้า<&sol;p>&NewLine;<p>ตามองไปนอกหน้าต่างหัวใจไร้จุดหมาย<br &sol;>&NewLine;ชีวิตยังไงก็ได้หลังจากรถเมล์ไปสุดสาย<br &sol;>&NewLine;เข้าเมืองคนเดียวครั้งแรกด้วยวัยประมาณสิบสี่ปี<br &sol;>&NewLine;เห็นโสเภณีพิงต้นมะขามสนามหลวงเป็นจุดขาย<&sol;p>&NewLine;<p>เดินผ่านกลาโหมเห็นปืนใหญ่เขียวไปยันโคน<br &sol;>&NewLine;ไม่รู้คนที่สวนทางกันคนไหนดีคนไหนโจร<br &sol;>&NewLine;เด็กน้อยร้องเพลงเบาเบาพึมพำเพื่อให้ในหัวมันจรรโลง<br &sol;>&NewLine;เข้าตรอกออกซอยเด็กน้อยบังเอิญมาโผล่หัวลำโพง<&sol;p>&NewLine;<p>เห็นคนไร้บ้านมากมายนอนเรียงกัน<br &sol;>&NewLine;เห็นลูกหมาจรจัดเด็กน้อยไปนอนอยู่เคียงมัน<br &sol;>&NewLine;หมดแรงจะก้าวต่อไปเอาไว้พรุ่งนี้ค่อยไปต่อ<br &sol;>&NewLine;พรุ่งนี้จะซื้อตั๋วรถไฟเพราะสุดสายรถเมล์แม่งยังไม่ไกลพอ<&sol;p>&NewLine;<p>ไม่รู้ ฉันไม่รู้ ว่าฉันต้องเดินไปทางไหน<br &sol;>&NewLine;ไม่รู้ ฉันไม่รู้ ว่าฉันต้องเดินไปทางไหน<br &sol;>&NewLine;ที่รู้คือฉันต้องไป ฉันต้องไป ไปให้ไกลก่อน<br &sol;>&NewLine;ที่รู้คือฉันต้องไป ฉันต้องไป ไปให้ไกลก่อน<&sol;p>&NewLine;<p>ไม่รู้ ฉันไม่รู้ ว่าฉันต้องเดินไปทางไหน<br &sol;>&NewLine;ไม่รู้ ฉันไม่รู้ ว่าฉันต้องเดินไปทางไหน<br &sol;>&NewLine;ที่รู้คือฉันต้องไป ฉันต้องไป ไปให้ไกลก่อน<br &sol;>&NewLine;ที่รู้คือฉันต้องไป ฉันต้องไป ไปให้ไกลก่อน<&sol;p>&NewLine;<p>เช้ามาเด็กน้อยเปิดขวดน้ำกินรินล้างหน้าและล้างตา<br &sol;>&NewLine;สะพายกระเป๋าปัดเสื้อผ้าเศษฝุ่นเศษดินที่ค้างคา<br &sol;>&NewLine;หยิบฝรั่งมากินประทังไปสองสามคำค่อนข้างฝาด<br &sol;>&NewLine;เงินไม่พอซื้อตั๋วรถไฟเลยไปขอวินมอเตอร์ไซมาห้าบาท<&sol;p>&NewLine;<p>ขบวนที่จะออกไวที่สุดปลายทางคือกบินทร์บุรี<br &sol;>&NewLine;ซื้อตั๋วขาไปถึงแม้ไม่รู้มันคือที่ไหนก็ตามที<br &sol;>&NewLine;เด็กน้อยหลับไปก่อนตื่นขึ้นมาเห็นคนเดินลงเกือบหมดขบวน<br &sol;>&NewLine;เหมือนการชักชวนให้ตามลงไปสถานีปราจีนบุรี<&sol;p>&NewLine;<p>เป็นครั้งแรกที่ไปไม่ถึงจนสุดสาย<br &sol;>&NewLine;แต่สิ่งที่ยังเหมือนเดิมคือยังไม่มีแม้จุดหมาย<br &sol;>&NewLine;เด็กน้อยเดินไปข้างหน้าจนคนและบ้านและตึกหาย<br &sol;>&NewLine;เหลือเพียงถนนที่ทอดยาวที่ไม่รู้ว่ายาวไปถึงไหน<&sol;p>&NewLine;<p>พอคิดจะหาเสบียงก็ได้ยินเสียงมอเตอร์ไซ<br &sol;>&NewLine;เขาเลยไปจอดข้างหน้าแล้วทำทีท่าว่าสงสัย<br &sol;>&NewLine;เขาถามจะไปไหน ให้เขาไปส่งไหม<br &sol;>&NewLine;เด็กน้อยตอบว่าไม่รู้ รู้แค่จะหนีไปให้ไกล<&sol;p>&NewLine;<p>เด็กน้อยขึ้นซ้อนรถเขากับคราบน้ำตาที่ฝ้าจาง<br &sol;>&NewLine;ตอนลมปะทะมันแสบหน้าเพราะแดดมันเผาจนหน้าบาง<br &sol;>&NewLine;เขาบอกมันอันตรายรู้ไหมเป็นเด็กมาเดินอยู่ข้างทาง<br &sol;>&NewLine;เดี๋ยวพาไปส่งที่วัดละกัน ข้างหน้ามีวัดชื่อบางคาง<&sol;p>&NewLine;<p>เด็กน้อยเล่าเรื่องทั้งหมดให้พระฟังน้ำตาก็ไหลริน<br &sol;>&NewLine;ท่านลูบหัวด้วยความเมตตาหาข้าวหาปลามาให้กิน<br &sol;>&NewLine;ถ้ายังไม่อยากกลับบ้านก็อยู่กับฉันไปก่อนละกัน<br &sol;>&NewLine;แต่อยู่ที่นี่ต้องตามไปบิณฑบาตเช้ามืดตื่นให้ทันนะ<&sol;p>&NewLine;<p>ยิ้ม ฉันได้ยิ้ม ฉันทำมันได้อีกครั้ง<br &sol;>&NewLine;ยิ้ม ฉันได้ยิ้ม ฉันทำมันได้อีกครั้ง<br &sol;>&NewLine;เด็กวัด ฉันเป็นเด็กวัด และฉันโอเคกับที่เป็นอยู่<br &sol;>&NewLine;เด็กวัด ฉันเป็นเด็กวัด และฉันโอเคกับที่เป็นอยู่<&sol;p>&NewLine;<p>ยิ้ม ฉันได้ยิ้ม ฉันทำมันได้อีกครั้ง<br &sol;>&NewLine;ยิ้ม ฉันได้ยิ้ม ฉันทำมันได้อีกครั้ง<br &sol;>&NewLine;เด็กวัด ฉันเป็นเด็กวัด และฉันโอเคกับที่เป็นอยู่<br &sol;>&NewLine;เด็กวัด ฉันเป็นเด็กวัด และฉันโอเคกับที่เป็นอยู่<&sol;p>&NewLine;<p>ยู่กับพระเป็นเด็กวัดได้สองเดือน<br &sol;>&NewLine;ท่านก็ยื่นเงินแล้วกล่อมเด็กน้อยให้กลับบ้าน<br &sol;>&NewLine;กลับไปเรียนหนังสือซะ แล้วก็อย่าลืมที่สอนเตือน<br &sol;>&NewLine;กลับไปเรียนให้ทันเพื่อน เด็กน้อยเลยลาเลยกราบท่าน<&sol;p>&NewLine;<p>แต่เงินที่ได้มา เด็กน้อยใช้มันเพื่อไปต่อ<br &sol;>&NewLine;ไม่เคยติดต่อที่บ้าน ถ้ารอก็รอกันไปก่อน<br &sol;>&NewLine;ซื้อน้ำ ตุนขนม ใส่กระเป๋า ไว้ประทัง<br &sol;>&NewLine;ไปตายเอาดาบใหม่ ซื้อตั๋วรถไฟไปอรัญ<&sol;p>&NewLine;<p>ก็ด้วยเพราะเสาร์อาทิตย์ พระท่านชอบพากันดูมวย<br &sol;>&NewLine;เด็กน้อยไม่มีอะไรทำก็เลยไปนั่งไปดูด้วย<br &sol;>&NewLine;มันก็เลยซึมซับ บวกกับมีเงินที่พระช่วย<br &sol;>&NewLine;เด็กน้อยจึงตั้งเป้าหมายว่าป้ายต่อไปคือค่ายมวย<&sol;p>&NewLine;<p>ลงรถไฟที่อรัญแล้วต่อสองแถวไปโรงเกลือ<br &sol;>&NewLine;ใจมันคึกคักเหมือนกะลาสีได้ลงเรือ<br &sol;>&NewLine;จุดหมายเริ่มชัดเจนไม่ใช่อะไรที่คลุมเครือ<br &sol;>&NewLine;แต่กลับโดนหลอกไปปล่อยทิ้ง โดยสามล้อหน้าโรงเกลือ<&sol;p>&NewLine;<p>เขาบอกขึ้นมาเลยน้อง ค่ายมวยพี่รู้จักดี<br &sol;>&NewLine;เขาส่งที่ไหนไม่รู้ แล้วบอกให้เดินตรงไปทางนี้<br &sol;>&NewLine;ไปส่งถึงค่ายไม่ได้หรอก ทางมันไม่ดี<br &sol;>&NewLine;เดินหาอยู่นาน จึงถามชาวบ้าน เขาบอกค่ายมวยน่ะไม่มี<&sol;p>&NewLine;<p>สามล้อไม่น่าจะทำให้เด็กคนหนึ่งต้องคอตก<br &sol;>&NewLine;สามล้อก็แต่งตัวดีใส่เชิ้ตแขนยาวมีคอปก<br &sol;>&NewLine;แต่ว่าสัญชาตญาณมันสั่งให้ก้าวเดินต่อไป<br &sol;>&NewLine;คิดซะว่าได้ประสบการณ์ อย่าให้มันมีผลต่อใจ<&sol;p>&NewLine;<p>รู้ ฉันได้รู้ ว่าโลกไม่เป็นดั่งที่ฝัน<br &sol;>&NewLine;รู้ ฉันได้รู้ ว่าโลกไม่เป็นดั่งที่ฝัน<br &sol;>&NewLine;ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร แค่มองด้วยตาน่ะไม่ได้หรอก<br &sol;>&NewLine;ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร แค่มองด้วยตาน่ะไม่ได้หรอก<&sol;p>&NewLine;<p>รู้ ฉันได้รู้ ว่าโลกไม่เป็นดั่งที่ฝัน<br &sol;>&NewLine;รู้ ฉันได้รู้ ว่าโลกไม่เป็นดั่งที่ฝัน<br &sol;>&NewLine;ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร แค่มองด้วยตาน่ะไม่ได้หรอก<br &sol;>&NewLine;ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร แค่มองด้วยตาน่ะไม่ได้หรอก<&sol;p>&NewLine;<p>เดินไปเจอจุดพักรถ เห็นคนซื้อข้าวและสูบบุหรี่<br &sol;>&NewLine;เห็นรถโดยสารที่เขียนข้างหน้าว่า บุรีรัมย์-จันทบุรี<br &sol;>&NewLine;เด็กน้อยไปบอกกระเป๋าว่าผมจะไปบุรีรัมย์<br &sol;>&NewLine;เขาบอกให้รออีกคัน งั้นผมไปจันทบุรี<&sol;p>&NewLine;<p>ก็คิดว่าบุรีรัมย์มันน่าจะมีค่ายมวยมากกว่าไง<br &sol;>&NewLine;ไม่เป็นไร ไปจันท์ก็ได้ ไม่อยากรอนาน เพราะจันท์ก็อยากไป<br &sol;>&NewLine;ถึงจันท์ก็มืดค่ำ มันตรงกับงานประจำจังหวัดพอดี<br &sol;>&NewLine;งานทุเรียนโลก เดินซักหน่อยละกันสตางค์ก็มี<&sol;p>&NewLine;<p>เห็นเด็กตัวเล็กจูงมือหม่าม๊าและป๊ะป๋า<br &sol;>&NewLine;เห็นคนที่มาเป็นคู่ เดินจูงมือกันจ๊ะจ๋า<br &sol;>&NewLine;เด็กน้อยรู้สึกโดดเดี่ยวและเจ็บปวดที่ไม่มี<br &sol;>&NewLine;เด็กน้อยเดินเข้าร้านสัก แล้วบอกช่างครับเอาลายนี้<&sol;p>&NewLine;<p>มันก็เหมือนกับงานเจดีย์ที่บ้านเรา<br &sol;>&NewLine;เด็กน้อยอยากเข้าร้านสักมากกว่ายิงปืนหรือปาเป้า<br &sol;>&NewLine;พอเสร็จเขาก็ให้วาสลีนบอกเอาไปทาเข้า<br &sol;>&NewLine;ก่อนเดินมานอนหน้าบขส&period;ค่อยหาค่ายมวยในยามเช้า<&sol;p>&NewLine;<p>เช้ามาก็ถูกรายล้อมด้วยวินมอเตอร์ไซ<br &sol;>&NewLine;เขาถามว่าบ้านอยู่ไหนเนี่ย เอ็งมานอนตรงนี้ทำไม<br &sol;>&NewLine;ผมอยากเป็นนักมวยครับ พี่รู้จักค่ายมวยไหม<br &sol;>&NewLine;ค่ายอะไรก็ได้พี่ ที่มันอยู่ใกล้ๆ<&sol;p>&NewLine;<p>เขาบอกว่าโชคดีแล้วที่เอ็งมาเมืองจันท์<br &sol;>&NewLine;โชคดีที่นอนตรงนี้ มีวินคนหนึ่งเป็นอดีตนักมวยดัง<br &sol;>&NewLine;เอ็งรอที่นี่แหละ อย่าไปไหนนะรอมัน<br &sol;>&NewLine;สมัยที่มันยังชกเนี่ย มันใช้ชื่อว่าโรมรัน<&sol;p>&NewLine;<p>หวัง ฉันมีหวัง ภายในใจเริ่มมีหวัง<br &sol;>&NewLine;หวัง ฉันมีหวัง ภายในใจเริ่มมีหวัง<br &sol;>&NewLine;มีคนตั้งมากมาย คงไม่เลวร้ายไปทุกคนหรอก<br &sol;>&NewLine;มีคนตั้งมากมาย คงไม่เลวร้ายไปทุกคนหรอก<&sol;p>&NewLine;<p>หวัง ฉันมีหวัง ภายในใจเริ่มมีหวัง<br &sol;>&NewLine;หวัง ฉันมีหวัง ภายในใจเริ่มมีหวัง<br &sol;>&NewLine;มีคนตั้งมากมาย คงไม่เลวร้ายไปทุกคนหรอก<br &sol;>&NewLine;มีคนตั้งมากมาย คงไม่เลวร้ายไปทุกคนหรอก<&sol;p>&NewLine;<p>และเมื่อเขามา เขาพาไปบ้านของน้าแอ๋ว<br &sol;>&NewLine;ถอดเสื้อชั่งน้ำหนัก น้าแอ๋วชมว่าหน่วยก้านแจ๋ว<br &sol;>&NewLine;แต่ถ้าต่อยน้ำหนักนี้นะ เอ็งจะเจอแต่ของแข็ง<br &sol;>&NewLine;นักมวยเขาต่อยกันตั้งแต่เด็ก ส่วนเอ็งตั้งการ์ดยังป๋องแป๋ง<&sol;p>&NewLine;<p>น้าครับ ผมมาไกล ให้ผมลองหน่อย<br &sol;>&NewLine;จะให้ผมทำอะไรก็ได้ครับ แค่ให้ผมลองต่อย<br &sol;>&NewLine;ผมตั้งใจมาแล้วครับ ยังไงผมก็จะไปต่อ<br &sol;>&NewLine;ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรครับ ผมลาละ ผมไปก่อน<&sol;p>&NewLine;<p>เขาคงเห็นความตั้งใจหรืออาจสงสารก็ได้<br &sol;>&NewLine;เขาบอกกับพี่โรมรัน เอามันไปส่งที่หน้าค่าย<br &sol;>&NewLine;ค่าย ก&period;ร่มศรีทอง ตอนนั้นอยู่แถวคลองนารายณ์<br &sol;>&NewLine;มองเข้าไปเห็นนักมวยเขาซ้อมกันอย่างเอาเป็นเอาตาย<&sol;p>&NewLine;<p>พี่เขาพาไปยกมือไหว้คนที่เรียกกันว่าอาจารย์<br &sol;>&NewLine;อาจารย์ก็หาที่นอนให้คล้ายห้องเก็บของข้างหลังบ้าน<br &sol;>&NewLine;เขาบอกมันไม่สบายนะอยู่ที่นี่ต้องทำงาน<br &sol;>&NewLine;ช่วยเก็บกวาด ช่วยทำกับข้าว ช่วยล้างถ้วย ช่วยล้างจาน<&sol;p>&NewLine;<p>เอ็งดูรุ่นพี่แล้วจำนะ เขาทำอะไรก็ทำนะ<br &sol;>&NewLine;เขาวิ่งเอ็งก็ต้องวิ่ง เขาสอนอะไรเอ็งก็ต้องฟังนะ<br &sol;>&NewLine;คนนี้ชื่ออัศวินนะ เขาเก่งเพิ่งได้เข็มขัดนะ<br &sol;>&NewLine;คนนี้ชื่อกำไลหยก นั่นบุเรงนอง นั่นก้องเมืองจันท์นะ<&sol;p>&NewLine;<p>ส่วนเอ็งน่ะทางน้าแอ๋วเขาตั้งชื่อให้ว่าบุญหลง<br &sol;>&NewLine;เขาให้เสื้อผ้ามาด้วยและให้เงินไว้ซื้อขนม<br &sol;>&NewLine;เขาไม่ค่อยให้ใครนะ เอ็งต้องตั้งใจนะ<br &sol;>&NewLine;ไม่เก่งก็ไม่เป็นไร แต่อย่าขี้เกียจตัวเป็นขน<&sol;p>&NewLine;<p>ฝัน ฉันมีฝัน เริ่มเข้าใจในความฝัน<br &sol;>&NewLine;ฝัน ฉันมีฝัน เริ่มเข้าใจในความฝัน<br &sol;>&NewLine;มันจะหนักเท่าไร ต้องทนให้ไหว ฉันต้องกัดฟัน<br &sol;>&NewLine;มันจะหนักเท่าไร ต้องทนให้ไหว ฉันต้องกัดฟัน<&sol;p>&NewLine;<p>ฝัน ฉันมีฝัน เริ่มเข้าใจในความฝัน<br &sol;>&NewLine;ฝัน ฉันมีฝัน เริ่มเข้าใจในความฝัน<br &sol;>&NewLine;มันจะหนักเท่าไร ต้องทนให้ไหว ฉันต้องกัดฟัน<br &sol;>&NewLine;มันจะหนักเท่าไร ต้องทนให้ไหว ฉันต้องกัดฟัน<&sol;p>&NewLine;<p>ท่ามกลางสวนทุเรียน เงาะ สละ และลองกอง<br &sol;>&NewLine;ก็มีเสียงนาฬิกาปลุกทุกคนตอนเช้ามืด<br &sol;>&NewLine;เด็กน้อยออกจากผ้าห่มลุกออกมาจากที่รองนอน<br &sol;>&NewLine;ช่วยเขาทาน้ำมันมวย ดูเค้าวอร์ม ดูเค้ายืด<&sol;p>&NewLine;<p>ฝืนตัวเองวิ่ง ตามขบวน จนน้ำตาคลอ<br &sol;>&NewLine;เตะกระสอบทรายให้ดังที่สุด จนอาจารย์มอง<br &sol;>&NewLine;ตอนขี้ก็เลยลำบาก แม่งโคตรจะปวดขาเวลางอ<br &sol;>&NewLine;ปล้ำเข่าจนเจ็บซี่โครง โดนเหวี่ยงจนล้ม ลุกมาโดนเข่าต่อ<&sol;p>&NewLine;<p>บางคืนก็นอนไม่หลับ มือก่ายหน้าผากนอนร้องไห้<br &sol;>&NewLine;แต่ว่าสัญชาตญาณมันสั่งว่าต้องผ่านไปให้ได้<br &sol;>&NewLine;ค่อยๆเข้าใจชีวิตว่าในบางทีมันไม่ง่าย<br &sol;>&NewLine;และนี่แค่ซ้อม ยังไม่ได้ชก ข่มใจไม่ให้พ่าย<&sol;p>&NewLine;<p>อดทนได้หนึ่งเดือนก็ได้เจอเรื่องที่เซอร์ไพรส์<br &sol;>&NewLine;เพราะอาจารย์เขาขอเบอร์แม่ตั้งแต่วันแรกก็ให้ไว้<br &sol;>&NewLine;เหมือนกำลังจะมีมวยวัด เหมือนกำลังจะได้ไฟท์<br &sol;>&NewLine;เขาคงโทรไปบอกที่บ้าน ถามพ่อกับแม่ว่าได้ไหม<&sol;p>&NewLine;<p>เช้าวันต่อมา รถราจอดเต็มหน้าค่าย<br &sol;>&NewLine;มากันทั้งบ้าน ไม่อาจจะหนีหรือหลบหน้าได้<br &sol;>&NewLine;มาทั้งพ่อแม่ ทั้งพี่น้อง มาทั้งป้ายาย<br &sol;>&NewLine;มานั่งปาดน้ำตา จึงได้เข้าใจคำว่าน่าละอาย<&sol;p>&NewLine;<p>เด็กน้อยจึงต้องจำใจ กลับบ้านในวันนั้น<br &sol;>&NewLine;มันเหมือนว่าเป็นวันแรก ที่รู้สึกมีค่าและสำคัญ<br &sol;>&NewLine;สามเดือนที่หายไป กลายเป็นเรื่องเล่าได้แบ่งได้ปัน<br &sol;>&NewLine;รู้สึกโชคดีที่ผ่านมาได้ จึงมีโอกาสมาเล่า มาแร็ปให้ฟัง<&sol;p>&NewLine;<p>หนี ไม่ว่าหนี ไปได้ไกลสักเพียงไหน<br &sol;>&NewLine;หนี ไม่ว่าหนี ไปได้ไกลสักเพียงไหน<br &sol;>&NewLine;สุดท้ายฉันต้องยอมรับและฉันต้องกลับมาอยู่กับมัน<br &sol;>&NewLine;สุดท้ายฉันต้องยอมรับและฉันต้องกลับมาอยู่กับมัน<&sol;p>&NewLine;<p>หนี ไม่ว่าหนี ไปได้ไกลสักเพียงไหน<br &sol;>&NewLine;หนี ไม่ว่าหนี ไปได้ไกลสักเพียงไหน<br &sol;>&NewLine;สุดท้ายฉันต้องยอมรับและฉันต้องกลับมาอยู่กับมัน<br &sol;>&NewLine;สุดท้ายฉันต้องยอมรับและฉันต้องกลับมาอยู่กับมัน<&sol;p>&NewLine;<p>อยู่กับความจริง อยู่กับความจริง<br &sol;>&NewLine;อยู่กับความจริง อยู่กับความจริง<&sol;p>&NewLine;<hr &sol;>&NewLine;<p>ลิขสิทธิ์<br &sol;>&NewLine;คำร้อง&sol;ทำนอง&colon; ณัฐพงษ์ หอมเทียน<&sol;p>&NewLine;<p>Lyrics By Lyrics&period;city<&sol;p>&NewLine;