เนื้อเพลง พนาไรห์ม (Phana Rhyme) – River Rhyme, Z4 Records, Rare Musix

<p><b>เนื้อเพลง&colon; พนาไรห์ม &lpar;Phana Rhyme&rpar;<&sol;b><br &sol;>&NewLine;ศิลปิน&colon; <b>River Rhyme&comma; Z4 Records&comma; Rare Musix<&sol;b><br &sol;>&NewLine;อัลบั้ม&colon; <b>เพลงใหม่ 2559 &sol; 2016<&sol;b><br &sol;>&NewLine;<a name&equals;'more'><&sol;a><br &sol;>&NewLine;เมื่อไหร่พวกมึงจะหยุด หรือต้องให้โลกนี้มันเหลือแค่มนุษย์<br &sol;>&NewLine;โลกหยิบยืนที่ ให้มนุษย์ยืน มนุษย์กับแผดเผาโลกด้วยไฟฟืน<br &sol;>&NewLine;โลกหยิบยืนที่ ให้มนุษย์ยืน มนุษย์กับแผดเผาโลกด้วยไฟฟืน<br &sol;>&NewLine;โลกหยิบยืนที่ ให้มนุษย์ยืน มนุษย์กับแผดเผาโลกด้วยไฟฟืน<&sol;p>&NewLine;<p>บุกเข้าป่าเพราะเงินสั่งไปพร้อมปืน ทรัพยากรหมดไปนักการเมืองไม่พร้อมคืน<br &sol;>&NewLine;เอาแต่โหยหาลาภยศทรัพย์สมบัติ จรรยาบรรณไม่อยู่ในประสาทสัมผัส<br &sol;>&NewLine;สร้างเขื่อนมาปั่นไฟไปหลายล้านกิโลวัตต์ จะไปสนทำไมกี่ล้านชีวิตก็แค่สัตว์<&sol;p>&NewLine;<p>เพราะมนุษย์มันตั้งตนประเสริฐกว่า สัตว์ก็รักชีวิตเพียงแค่มันไม่มีปากมาด่า<br &sol;>&NewLine;คนยังมีเมืองสัตว์ต้องมีป่า ก็ถ้ามึงไม่มีบ้านจะอยู่ที่ไหนล่ะไอ้ห่า<br &sol;>&NewLine;บ้านของสัตว์ป่าคือป่าดงพงไพร เวลาสัตว์โดนฆ่าไม่เคยตกลงปลงใจ<br &sol;>&NewLine;ขอพื้นที่ป่า ให้สัตว์ได้อยู่และแพร่พันธุ์ ส่วนพวกนักการเมืองไล่มันไปตายช่างแม่งมัน<&sol;p>&NewLine;<p>วันนี้ผมออกมาพูดแทนสัตว์ ทั้งใบไม้และต้นหญ้าที่ไม่มีเสียงโต้กลับ<br &sol;>&NewLine;คุณจะไปรู้อะไรในดงป่าคอนกรีต เสือหมีและนกเงือกที่ถูกล่าจับร่างฉีก<br &sol;>&NewLine;สัตว์ไม่มีสิทธิ์เถียง คนไม่มีสิทธิ์เขียน ภาพไม่มีสิทธิ์เปลี่ยน ธรรมชาติไม่มีเสียง<br &sol;>&NewLine;เราคือองค์ประกอบ ปากเราคือกระบอก ไม่ว่าช้างกระรอก มันต้องมีสิทธิ์รอด<br &sol;>&NewLine;มันต้องเป็นธรรม ไม่ใช้ให้วิ่งหนีซ่อน<&sol;p>&NewLine;<p>บางคนอยู่ในป่าก่อไฟ คุณอาจนั่งดื่มสุราหยิบบุหรี่ต่อไฟ<br &sol;>&NewLine;แม่เสือและลูกน้อยสงบอยู่ในพนาไพร แต่หลังจากลูกมันลืมตาไม่มีแม่อีกต่อไป<br &sol;>&NewLine;มันจะมีอะไรไปมากกว่าผลประโยชน์ จากป่าที่เขียวขจีวันนี้มันมีแต่ซากกระโหลก<br &sol;>&NewLine;จะจดใบสุดท้ายลาตายฉบับหนึ่ง ให้คุณได้คิดย้อนกลับว่าโลกยังมีชีวิตอื่น<&sol;p>&NewLine;<p>เจ้านกน้อยไม่กล้ากลับรัง เห็นสัตว์ป่าเขาเริ่มไม่ปลอดภัย<br &sol;>&NewLine;ปลายปากกาเซ็นต์ให้ทำลาย อสูรกายพยามกลืนป่าเขา<br &sol;>&NewLine;เจ้านกน้อยไม่กล้ากลับรัง เห็นสัตว์ป่าเขาเริ่มไม่ปลอดภัย<br &sol;>&NewLine;ปลายปากกาเซ็นต์ให้ทำลาย อสูรกายพยามกลืนป่าเขา<&sol;p>&NewLine;<p>ตัดสินใจเดินเข้าป่าก่อต้นไม้เหลือแต่ราก สบัดทิ้งซึ่งยศฐาอนุรักษ์ธรรมชาติ<br &sol;>&NewLine;แม้ขาแข้งจะอ่อนแรงดีกว่าสัตว์เหลือแต่ซาก มิตรสหายมาตายจากคือบทเรียนที่ควรทราบ<br &sol;>&NewLine;ยังวาดภาพความอุดมด้วยหยาดเหงื่อที่รินไหลมิตรสหายมาล้มตายยังคงสู้ต่อให้ลมจะสิ้นไป<br &sol;>&NewLine;จะยืนยัดแม้จะขัดขวางความต้องการของใคร ๆ<&sol;p>&NewLine;<p>เจตนาจะรักษาผืนแผ่นดินป่า คัดค้านการล่าสัตว์น้อยใหญ่<br &sol;>&NewLine;จะคงไว้เพียงแต่ชื่อให้ลือขาร สิ่งที่ทำให้สูญเปล่ากึกก้องถึงแดนนิพพาน<br &sol;>&NewLine;หนึ่งเปี้ยงเสียงปืนดังลั้นสะท้านป่า หนึ่งฝันอยากดับเปลวไฟ หนึ่งวูบไหวผวา<br &sol;>&NewLine;หนึ่งคนสร้างบรรทัดฐานสานต่อเจตนา หมื่นคำร่ำไห้จากไปจนลับตา<&sol;p>&NewLine;<p>พรบ&period; คุ้มครองสัตว์เมือง แต่ไม่คุ้มสัตว์ป่า แค่มีการศึกษาไม่ได้ตีตราว่าดีกว่า<br &sol;>&NewLine;ใฝ่หาแต่ธรรมะแต่ไม่รู้ความหมายในตำรา ผิดชอบชั่วดีทำง่ายโดยไม่ต้องใช้ปัญญา<br &sol;>&NewLine;ตีค่า ราคา จากซาก ของสัตว์ กฏหมาย คัดค้าน ตัดไม้ ประดับ<br &sol;>&NewLine;ชีวิต ประวัติ ของคน ดูป่า ดับดิ้น เป็นศพ รำลึก ในป่า<&sol;p>&NewLine;<p>สัตว์เดรัจฉานคือมีกระดูกสันหลัง คนก็คือสัตว์แต่ประเสริฐอยู่ไหนกัน<br &sol;>&NewLine;ถ้ามึงยังไม่เข้าใจไปฟังชีวิตสัมพันธ์ ขนาดตำนานเพื่อชีวิตยังยืนร้องเพลงกอดคอกัน<br &sol;>&NewLine;โลกมันเปลี่ยนแปลง ป่าไร้เรี่ยวแรง สักวันจะเอาคืนมุนษย์ด้วยพลังแฝง<br &sol;>&NewLine;ให้สาสมด้วยภัยธรรมชาติ เรียกคืนพื้นที่ที่โดนทำลายสุดท้ายโลกพินาศ<&sol;p>&NewLine;<p>เจ้านกน้อยไม่กล้ากลับรัง เห็นสัตว์ป่าเขาเริ่มไม่ปลอดภัย<br &sol;>&NewLine;ปลายปากกาเซ็นต์ให้ทำลาย อสูรกายพยามกลืนป่าเขา<br &sol;>&NewLine;เจ้านกน้อยไม่กล้ากลับรัง เห็นสัตว์ป่าเขาเริ่มไม่ปลอดภัย<br &sol;>&NewLine;ปลายปากกาเซ็นต์ให้ทำลาย อสูรกายพยามกลืนป่าเขา<&sol;p>&NewLine;<p>ตอนนี้มันตีหนึ่งกว่า ตอนที่กู Rest in peace ให้บางคน<br &sol;>&NewLine;I say the lord for give me I say the god for give me<br &sol;>&NewLine;แค่เสียงปืนที่ดัง หนึ่งกันยาแต่กู Fuck the real shit<br &sol;>&NewLine;ตอนที่คนยิงแม่มึง แม่งคง เหมือนที่สัตว์ป่าไม่มีที่ยืนที่แม่วงก์<br &sol;>&NewLine;พอกูบอกว่าพระเจ้าไม่คุ้มครอง เหมือนกับตอนที่ไม่คนก็สัตว์แม้งถูกยิง<&sol;p>&NewLine;<p>คนแม่งก็เข้าไปที่ผาแต้ม เงินมันไม่มีถูกผิดจึงมีสัตว์ถูกยิงที่ห้วยขาแข้ง<br &sol;>&NewLine;เพราะเสียงปืนที่แม้งดังกว่า หนึ่งกันยาคงไม่มีคนตาย<br &sol;>&NewLine;ตอนที่กูยิงตัวเอง I say a rest in peace<br &sol;>&NewLine;เหมือนกูยอมให้ตัวกูตายคนแม้งก็พึ่งได้ยิน<br &sol;>&NewLine;ตอนที่กูบอกว่าป่านี้แม้งไม่ใช่ของคน<br &sol;>&NewLine;มาถึงวันที่กูถามตัวเองว่าป่านี้เป็นของใคร และป่านี้เป็นของใคร<&sol;p>&NewLine;<p>และป่านี้เป็นของใคร และป่านี้เป็นของใคร และป่านี้เป็นของใคร<&sol;p>&NewLine;<p>และนี่คือเสียงกรีดร้องจากป่าไม่มีปากด่าหมดสิ้นศรัทธาจากเหงื่อที่ไหลจากป่า<br &sol;>&NewLine;เมื่อคุณและค่าของสัตว์และป่ามันกลับต้องจบและนิ่งสงบอยู่ตรงดาบหน้า ต้นเหตุคือว่า<br &sol;>&NewLine;มุนษย์ไม่เคยพอในทีที่อยู่ในฐานของตน ถึงดวงวิญญาณของสัตว์ไม่อาจตัดสินด้วยคำของคน<br &sol;>&NewLine;เพราะคนคือคนและสัตว์คือสัตว์เป็นมาตั้งแต่กำเนิด<&sol;p>&NewLine;<p>สวนทางกับพฤติกรรมทรามๆที่คนมันพูดกันเองว่าตัวของกูนี้แหละเป็นสัตว์ประเสริฐ<br &sol;>&NewLine;หยุดกันเถิด ต้นเหตุของความพินาศพวกคุณก็ทราบจงหยุดมันเถิด อย่าให้มันเกิด<br &sol;>&NewLine;อย่าเปิดประตูนรกอย่าให้สัตว์ป่าต้องพบจงหยุดมันเถิด อย่าให้มันเกิด อย่าให้มันเกิด<br &sol;>&NewLine;เป็นจุดเริ่มต้นของหายนะเพียงแค่อยากเอาชนะ อย่าให้มันเกิด<&sol;p>&NewLine;<p>การจะหยุดคือนายไม่ทำ และฉันไม่ทำ พวกเอ็งไม่ทำ พวกข้าไม่ทำ<br &sol;>&NewLine;และเราไม่ทำ พวกนายไม่ทำ พวกท่านไม่ทำ<br &sol;>&NewLine;และการจะหยุดคือนายไม่ทำ และฉันไม่ทำ พวกเอ็งไม่ทำ พวกข้าไม่ทำ<br &sol;>&NewLine;พวกเราไม่ทำ พวกนายไม่ทำ และกูไม่ทำ<&sol;p>&NewLine;<p>เจ้านกน้อยไม่กล้ากลับรัง เห็นสัตว์ป่าเขาเริ่มไม่ปลอดภัย<br &sol;>&NewLine;ปลายปากกาเซ็นต์ให้ทำลาย อสูรกายพยามกลืนป่าเขา<br &sol;>&NewLine;เจ้านกน้อยไม่กล้ากลับรัง เห็นสัตว์ป่าเขาเริ่มไม่ปลอดภัย<br &sol;>&NewLine;ปลายปากกาเซ็นต์ให้ทำลาย อสูรกายพยามกลืนป่าเขา<&sol;p>&NewLine;<p>เสียงปืนที่ดังในวังนั้นคือคำตอบ ว่าใครแม่งเลวใครแม่งเลว<br &sol;>&NewLine;เพราะพฤติกรรมที่โหดร้ายคือทางออก แต่คนแม้งเฟลคนแม่งเฟล<br &sol;>&NewLine;ตัวกูเองก็รู้ ไม่ได้ต้องการให้ใครมองว่าโลกสวย<br &sol;>&NewLine;และมึงต้องการให้โลกมันเหี้ยหรือไง เราก็รู้กันอยู่ เราก็รู้กันอยู่<&sol;p>&NewLine;<p>ออกซิเจนไม่เหลือเลยอีสัส ออกซิเจนไม่เหลือเลย<br &sol;>&NewLine;ต้นไม้มีมากเท่าไหร่มึงก็รีบตัด ไม่เหลือแม้แต่เสือเลย<br &sol;>&NewLine;และกูถามตรง ๆ ถึงว่าแม้ว่าโง่ที่จะถาม<br &sol;>&NewLine;ว่าทำไมมนุษย์ถึงต้องอยู่สูงสุดในทุก ๆ ห่วงโซ่ของอาหาร<&sol;p>&NewLine;<p>และมึงควรจะหยุดหยุดเรื่องนี้ในทุกประเทศ<br &sol;>&NewLine;ลูกหลานมันไม่เหลือจะใช้มึงควรหยุดทำลายระบบนิเวศ<br &sol;>&NewLine;เสียงปืนที่ดังมามันคงหมดเวลาชะล่าใจ<br &sol;>&NewLine;ก็เพราะในทุกวันที่พวกกูเขียนแร๊พมันมีอีกชีวิตที่ฆ่าไป<&sol;p>&NewLine;<p>อยากเปลี่ยนควันต้นไม้ให้มาจากควันกัญชา เชื่อสิว่ามันดีเพราะฉันเห็นมากับตา<br &sol;>&NewLine;มึงเอาชีวิตเขานั้นไปแลกกับเงินตรา เด็กบางคนยังเคยร้องไห้เพราะซิมบ้าไม่กลับมา<&sol;p>&NewLine;<p>ลอง ๆ มาคิดดูให้ดี ว่าสิ่งที่เขาทำทำเพื่อเรามากี่ที<br &sol;>&NewLine;ถ้าไม่มีเขาไม่มีใช้ในวันนี้ แต่บางคนนั้นทำการกระทำที่อัปปรี<br &sol;>&NewLine;พอเขาทำผิดก็ตบตี มึงก็เอาใจเขามาใส่ใจเรากันหน่อยดิ<br &sol;>&NewLine;เขาบอกว่าพูดไม่ได้พูดไม่ได้ว่าโทษที แต่ว่าสิ่งที่มึงทำตัวมึงก็ยังคิดไม่ดี<br &sol;>&NewLine;มันจะไม่มีวันหวนกลับและหวนคืน และใครจะไปสนใจอะไรล่ะในกองฟืน<br &sol;>&NewLine;บางทีในแอบหลับตอนนั้นหน่ะพวกเขายืน บางทีสิ่งมีชีวิตก็เป็นสิ่งของให้พวกเขายืม<&sol;p>&NewLine;<p>เจ้านกน้อยไม่กล้ากลับรัง เห็นสัตว์ป่าเขาเริ่มไม่ปลอดภัย<br &sol;>&NewLine;ปลายปากกาเซ็นต์ให้ทำลาย อสูรกายพยามกลืนป่าเขา<br &sol;>&NewLine;เจ้านกน้อยไม่กล้ากลับรัง เห็นสัตว์ป่าเขาเริ่มไม่ปลอดภัย<br &sol;>&NewLine;ปลายปากกาเซ็นต์ให้ทำลาย อสูรกายพยามกลืนป่าเขา<&sol;p>&NewLine;<p>เกิดจากธรรมชาติแต่มันน่าอนาถมนุษย์เสือกลืมกําพืด<br &sol;>&NewLine;ทำลายทุกสิ่งล้วนแต่กําปะนาทเสือกอยากจะยืนทำยืดอำนาจ<br &sol;>&NewLine;เงินกำหนดอำนาจใจ และจบที่ไกปืน<br &sol;>&NewLine;ไม่อาจจะนับจะสักกี่ชีวิตที่มันดับไป กี่ชีวิตที่ใครลืม<br &sol;>&NewLine;เกินมาตราวัดถ้างัดเอาไม้มาเรียงกัน<br &sol;>&NewLine;เมื่อไฟมันลามมันเผามันผลาญทุกสับประสิ่งเหลือเพียงควัน<br &sol;>&NewLine;คนใจทรามสนองแต่ความต้องการแค่เพียงมัน<br &sol;>&NewLine;Fuck You ผู้อนุรักษ์และอนุมัติเสือกเป็นหน่วยงานเดียวกัน<&sol;p>&NewLine;<p>ผืนป่าถูกตีกรอบ แบ่งเป็นสัมปทาน แบ่งเป็นรีสอร์ท ลูกเมียมึงอยู่ดีกินดีเลยสิอีดอก<br &sol;>&NewLine;และไม่สนใจใครจะ Report เหมือนแค่ดึงคดีดอก<br &sol;>&NewLine;วันที่ธรรมชาติคำรามกูเห็นแต่คำถามทำไมจึงเป็นเช่นนี้เหล่า<br &sol;>&NewLine;เย็ดแม่ตอบด้วยคำวานโรยด้วยคำหยามจะเอาแต่ทำลายจะหวังให้มันเป็นเช่นไรได้แค่คำถาม<br &sol;>&NewLine;สัตว์จะอยู่อย่างไรถ้าไร้ป่า เดรัจฉานว่าดุร้ายจิตใจมนุษย์กับโหดร้ายกว่า<br &sol;>&NewLine;ไว้ที่ไร้เสือคงเหลือแค่เศษพนาพงไพร อีกกี่ชีวิตที่ต้องมาสังเวยเพราะเจตนารมณ์ไพร<&sol;p>&NewLine;<p>สัตว์อยู่อย่างสงบกูเห็นแต่สัตว์มนุษย์ไอสัตว์ประเสริฐ<br &sol;>&NewLine;ควยเหอะที่โลกแม้งแย่ก็เพราะพวกมึงทุกคนนั้นแหละ อีสัส&excl;<br &sol;>&NewLine;ป่าแม้งโดนตัดสัตว์แม้งโดนล่า เอาจริง ๆ คือว่าคนแม้งน่าโดนฆ่ากว่าสัตว์อีกนะ อีสัส&excl;<br &sol;>&NewLine;บอกตัวเองประเสริฐแต่สิ่งที่ทำสวะแสวงหาแต่หายนะให้โลกจังวะ<br &sol;>&NewLine;ทำไมทุกคนแม้งโลภจังวะมึงลองเปิดโลกทัศน์ใหม่อยู่กับธรรมชาติ<br &sol;>&NewLine;ไม่ใช่ตัดมาสร้างหัดปรับตัวอยู่กับสัตว์บ้าง<&sol;p>&NewLine;<p>คนแม่งเหี้ยมันก็ยังคงเหี้ยเหมือนเดิมอยู่ตลอดมันยังทำเหี้ยทำเรื่องเหี้ย ๆ เหี้ยเหมือนเดิม<br &sol;>&NewLine;พวกคนเหี้ย ๆ มันก็ยังคงเหี้ยเหมือนเดิมอยู่ตลอดมันยังทำเหี้ยทำเรื่องเหี้ย ๆ เหี้ยเหมือนเดิม<br &sol;>&NewLine;เบื่อ โลกแม้งแย่ลง พวกมึงนั้นเหี้ย พวกที่เอาแต่ได้ ตัวพวกมึงมันเหี้ยโลกแม้งก็เลยเหี้ย<br &sol;>&NewLine;เบื่อ โลกที่คนแม้งเอาแต่ได้ โลกที่คนไม่สนใจ โลกนี้แม้งกำลังจะตาย<&sol;p>&NewLine;<p>เจ้านกน้อยไม่กล้ากลับรัง เห็นสัตว์ป่าเขาเริ่มไม่ปลอดภัย<br &sol;>&NewLine;ปลายปากกาเซ็นต์ให้ทำลาย อสูรกายพยามกลืนป่าเขา<br &sol;>&NewLine;เจ้านกน้อยไม่กล้ากลับรัง เห็นสัตว์ป่าเขาเริ่มไม่ปลอดภัย<br &sol;>&NewLine;ปลายปากกาเซ็นต์ให้ทำลาย อสูรกายพยามกลืนป่าเขา<&sol;p>&NewLine;