เนื้อเพลง พระอภัยมณี – ไวพจน์ เพชรสุพรรณ

<p><strong>เนื้อเพลง&colon; พระอภัยมณี<&sol;strong><br &sol;>&NewLine;ศิลปิน&colon; <strong>ไวพจน์ เพชรสุพรรณ<&sol;strong><br &sol;>&NewLine;<&excl;--more--><&sol;p>&NewLine;<p>จะขอเล่าเรื่องย่อ<br &sol;>&NewLine;พอให้ได้ความ<br &sol;>&NewLine;ถึงพ่อหนุ่มรูปงามผ่องโสภี<br &sol;>&NewLine;ไม่ใช่ใครอื่นที่ไหน<br &sol;>&NewLine;ชื่อเสียงเกรียงไกร<br &sol;>&NewLine;ชื่อพระอภัยมณี<br &sol;>&NewLine;ร่ำเรียนวิชากับอาจารย์<br &sol;>&NewLine;ว่าเชี่ยวชาญในการเป่าปี่<br &sol;>&NewLine;ถ้าเป่าเบาเบา มันก็น่าฟังเอย<br &sol;>&NewLine;ถ้าเป่าเสียงดัง<br &sol;>&NewLine;หูแตกตายทันที<br &sol;>&NewLine;เพราะเป็นปี่วิเศษศักดิ์สิทธิ์<br &sol;>&NewLine;ว่าฟังแล้วหลับสนิท<br &sol;>&NewLine;ปราบเหล่าร้ายไพรี<br &sol;>&NewLine;ผีเสื้อสมุทรอยู่ในถ้ำใต้น้ำ<br &sol;>&NewLine;จิตใจวาบหวาม<br &sol;>&NewLine;แว่วได้ยินเสียงปี่<br &sol;>&NewLine;เป่าได้ไพเราะว่าน่าฟัง<br &sol;>&NewLine;ออกจากถ้ำตามทางมาทันที<br &sol;>&NewLine;เห็นคนเป่า พ่อรูปงาม<br &sol;>&NewLine;ใจเต้นตูมตาม<br &sol;>&NewLine;อยากได้เป็นสามี<br &sol;>&NewLine;เราจะอุ้มไปอยู่ในถ้ำ<br &sol;>&NewLine;ไปอยู่ที่ใต้น้ำของเรานี้<br &sol;>&NewLine;ว่าพลาง ไม่รอช้า<br &sol;>&NewLine;เป่ามนตรา<br &sol;>&NewLine;แล้วอุ้มพระอภัยมณี<br &sol;>&NewLine;พอถึงถ้ำทันใด<br &sol;>&NewLine;นางแปลงกายเป็นสาวเซ็กซี่<br &sol;>&NewLine;พระอภัยตื่นจากความมึนงง<br &sol;>&NewLine;เห็นรูปทรง หลงรักนารี<br &sol;>&NewLine;ดูแล้ว น่าพิศมัย<br &sol;>&NewLine;เอ้อเออ เหตุใดเรามาอยู่ที่นี่<br &sol;>&NewLine;เข้าเมืองตาหลิ่ว<br &sol;>&NewLine;ก็ต้องหลิ่วตาตาม<br &sol;>&NewLine;เลยได้โฉมงาม เป็นคู่ชีวี<br &sol;>&NewLine;มีลูกน่ารัก ที่สุดละ<br &sol;>&NewLine;ชื่อว่าสินสมุทร เกิดใต้วารี<br &sol;>&NewLine;ต่อมาพระอภัยรู้แล้ว<br &sol;>&NewLine;รู้แล้วเมียแก้วเป็นยักษ์ษี<br &sol;>&NewLine;จึงหาทางหนีออกจากถ้ำ<br &sol;>&NewLine;อาศัยเงือกน้ำช่วยพาหนี<br &sol;>&NewLine;สองพ่อลูกคิดเสร็จพลัน<br &sol;>&NewLine;ขี่หลังเงือกนั้น แหวกว่ายวารี<br &sol;>&NewLine;เงือกแก่ หมดแรงว่ายน้ำ<br &sol;>&NewLine;เปลี่ยนให้เงือกงาม<br &sol;>&NewLine;ลูกสาวพาหนี<br &sol;>&NewLine;ผีเสื้อสมุทรตามมาทัน<br &sol;>&NewLine;จับเงือกแก่นั้น กินป่นปี้<br &sol;>&NewLine;เงือกน้อย หนีได้ทัน<br &sol;>&NewLine;ถึงเกาะแก้วพิศดารได้พอดี<br &sol;>&NewLine;นางยักษ์ไม่กล้า<br &sol;>&NewLine;เข้าไปเกาะแก้ว<br &sol;>&NewLine;นางกลัวแน่แล้ว กลัวพระฤาษี<br &sol;>&NewLine;จึงได้แต่ร้อง<br &sol;>&NewLine;กันหนอว่าอ้อนวอน<br &sol;>&NewLine;ให้กลับมาก่อนเถิดนะพี่<br &sol;>&NewLine;น้องเป็นยักษ์ พี่อยู่ด้วยไม่ได้<br &sol;>&NewLine;โปรดเห็นใจพี่เถิดนะคนดี<br &sol;>&NewLine;จึงหยิบปี่ขึ้นมาเป่าเสียงแจ้ว<br &sol;>&NewLine;นางยักษ์ได้ฟังแล้ว<br &sol;>&NewLine;แก้วหูแตกตาย ทันที<br &sol;>&NewLine;เออ เออ เออ เออ<&sol;p>&NewLine;