เนื้อเพลง คาด-ตะ-กอน – F.Hero

<p><b>เนื้อเพลง&colon; คาด-ตะ-กอน<&sol;b><br &sol;>&NewLine;ศิลปิน&colon; <b>F&period;Hero<&sol;b><br &sol;>&NewLine;อัลบั้ม&colon; <b>เพลงใหม่ 2560 &sol; 2017<&sol;b><br &sol;>&NewLine;<&excl;--more--><&sol;p>&NewLine;<p>ความคาดหวังนั้นคือยาพิษ<br &sol;>&NewLine;มันกำลังไล่ฆาตกรรมเราอย่างซาดิสม์<br &sol;>&NewLine;มึงไม่อาจจะหนีด้วยแจ๊สหรือว่ายาริส<br &sol;>&NewLine;เพราะว่ามันจะตามล่ามึงเหมือนแสงอาทิตย์<br &sol;>&NewLine;&lpar;แต่ว่ามัน&rpar; เป็นยาพิษที่เราสมัครใจกลืน<br &sol;>&NewLine;หลักประหารที่เราสมัครใจยืน<br &sol;>&NewLine;คิดว่ามันอบอุ่นเหมือนกับผิงไฟฟืน<br &sol;>&NewLine;สุดท้ายแล้วความคาดหวังกำลังเหนี่ยวไกปืน<&sol;p>&NewLine;<p>มึงโทษว่าเพราะความรักน่ะทำให้มึงเจ็บ<br &sol;>&NewLine;ก็เหมือนมึงโทษหลังคาตอนที่มันรั่วเพราะลูกเห็บ<br &sol;>&NewLine;ตามสเต็ปคือเมื่อสะเออะไปรัก<br &sol;>&NewLine;มันก็เหมือนแบกความคาดหวังไว้เต็มกะบะไฮลักส์<br &sol;>&NewLine;หวังว่ารักจริง หวังว่าเค้าจะไม่ทิ้ง<br &sol;>&NewLine;หวังว่าเมื่อเจอใครที่เค้าดีกว่าแล้วเค้าจะไม่ปิ๊ง<br &sol;>&NewLine;หารู้ไม่ว่าตอนมึงกะหนุงกะหนิง<br &sol;>&NewLine;มีฆาตกรอยู่หลังประตูยืนซุ่มพร้อมมีดคมวิ้ง<br &sol;>&NewLine;มันรอ ให้ความไม่แน่นอนเปิดประตูให้<br &sol;>&NewLine;ส่วนต้นทางมีสัจธรรมคอยดูให้<br &sol;>&NewLine;ปังตอ ในมือมันพร้อมทะลวงไส้<br &sol;>&NewLine;โรคจิตพอจะไม่รีบร้อนไปฆ่าจนกว่าเวลาที่ใช่<br &sol;>&NewLine;ใช่ คดีนี้รักเป็นแค่พยาน<br &sol;>&NewLine;มีมึงเป็นเหยื่อ ความจริงเป็นตุลาการ<br &sol;>&NewLine;มันคือยาเบื่อ ฆ่าทิ้งแล้วอันตรธาน<br &sol;>&NewLine;มันคือความคาดหวัง ที่ใจเราสร้างเราดลบันดาลเอง<&sol;p>&NewLine;<p>ความคาดหวังนั้นคือยาพิษ<br &sol;>&NewLine;มันกำลังไล่ฆาตกรรมเราอย่างซาดิสม์<br &sol;>&NewLine;มึงไม่อาจจะหนีด้วยแจ๊สหรือว่ายาริส<br &sol;>&NewLine;เพราะว่ามันจะตามล่ามึงเหมือนแสงอาทิตย์<br &sol;>&NewLine;&lpar;แต่ว่ามัน&rpar; เป็นยาพิษที่เราสมัครใจกลืน<br &sol;>&NewLine;หลักประหารที่เราสมัครใจยืน<br &sol;>&NewLine;คิดว่ามันอบอุ่นเหมือนกับผิงไฟฟืน<br &sol;>&NewLine;สุดท้ายแล้วความคาดหวังกำลังเหนี่ยวไกปืน<&sol;p>&NewLine;<p>เมื่อตอนเด็ก ๆ มันชื่อว่าความหวัง<br &sol;>&NewLine;เกิดจากใจบริสุทธิ์ที่ไม่เคยถูกขัง<br &sol;>&NewLine;เป็นเด็กไร้เดียงสา ร่ำรวยอารมณ์ขัน<br &sol;>&NewLine;มีความเชื่อมุ่งมั่นว่าจะตามหาความฝัน<br &sol;>&NewLine;เริ่มต้นเดินทางตั้งแต่ตัวเลขซีโร่<br &sol;>&NewLine;เริ่มเก็บเลเว่ล ค่อย ๆ มีเกราะ มีโล่ห์<br &sol;>&NewLine;วันหนึ่งเจอเพื่อนที่มีชื่อว่าอีโก้<br &sol;>&NewLine;บอกว่าถ้าอยากเจอฝันต้องฆ่าคู่แข่งด้วยอีโต้<br &sol;>&NewLine;ความอิจฉาเป่าหู เชื่อป๋าสิหนู<br &sol;>&NewLine;ถ้ายอมให้ใครวิ่งแซงมันน่าอับอายอดสู<br &sol;>&NewLine;หยิบมีดขึ้นมา เอาคมถู ๆ<br &sol;>&NewLine;แล้วกดบนคอหอยเหมือนกับเราเชือดหมู<br &sol;>&NewLine;ฉึ่บ&excl; ฉับพลันความหวังก็มีเลือดท่วมกาย<br &sol;>&NewLine;มันหลงลืมความฝันที่มันอยากเจอทักทาย<br &sol;>&NewLine;กระหายหิวเลือด เหมือนอยากจิบไวน์<br &sol;>&NewLine;เปลี่ยนชื่อเป็นความคาดหวัง ผู้หยิบยื่นความตาย<&sol;p>&NewLine;<p>ความคาดหวังนั้นคือยาพิษ<br &sol;>&NewLine;มันกำลังไล่ฆาตกรรมเราอย่างซาดิสม์<br &sol;>&NewLine;มึงไม่อาจจะหนีด้วยแจ๊สหรือว่ายาริส<br &sol;>&NewLine;เพราะว่ามันจะตามล่ามึงเหมือนแสงอาทิตย์<br &sol;>&NewLine;&lpar;แต่ว่ามัน&rpar; เป็นยาพิษที่เราสมัครใจกลืน<br &sol;>&NewLine;หลักประหารที่เราสมัครใจยืน<br &sol;>&NewLine;คิดว่ามันอบอุ่นเหมือนกับผิงไฟฟืน<br &sol;>&NewLine;สุดท้ายแล้วความคาดหวังกำลังเหนี่ยวไกปืน<&sol;p>&NewLine;<p>ความคาดหวังเหมือนการ์ตูนโดจิน<br &sol;>&NewLine;ที่ใจเราสร้างเองตามสะดวกโยธิน<br &sol;>&NewLine;เคยเลี้ยงไว้เป็นซามูไรแต่วันที่เป็นโรนิน<br &sol;>&NewLine;มันจะจับเราเข้าลานประหารตัดหัวด้วยกิโยติน<br &sol;>&NewLine;ก่อนฆ่ามันจะโบยตีจนลมหายใจรวยริน<br &sol;>&NewLine;เอาความไว้ใจที่มึงให้ไปทำลายเป็นผงโรยดิน<br &sol;>&NewLine;ให้มึงมองตอนที่หมามากิน<br &sol;>&NewLine;ว่าความไว้ใจแล้วคาดหวังนี่มันเจ็บปวดจริง ๆ<br &sol;>&NewLine;บางครั้งกูโดนมันยิง อาการร่อแร่<br &sol;>&NewLine;แต่กูก็รอดมาได้ด้วยการคิดถึงพ่อแม่<br &sol;>&NewLine;บางครั้งมันตามหลอกหลอนจนกูเกือบชีวิตพัง<br &sol;>&NewLine;กูเลยสู้มันกลับด้วยการปลงอนิจจัง<br &sol;>&NewLine;ก่อนฝังมัน เอาไว้ในบ่อ<br &sol;>&NewLine;ให้การอภัยฉาบปูนแล้วค่อยเอาอิฐก่อ<br &sol;>&NewLine;จบ End Credit จะมีภาพมันแตกหน่อ<br &sol;>&NewLine;เพราะคาดตะกอนจะกลับมาฆ่ามึงในหนังภาคต่อ<&sol;p>&NewLine;<p>ความคาดหวังนั้นคือยาพิษ<br &sol;>&NewLine;มันกำลังไล่ฆาตกรรมเราอย่างซาดิสม์<br &sol;>&NewLine;มึงไม่อาจจะหนีด้วยแจ๊สหรือว่ายาริส<br &sol;>&NewLine;เพราะว่ามันจะตามล่ามึงเหมือนแสงอาทิตย์<br &sol;>&NewLine;&lpar;แต่ว่ามัน&rpar; เป็นยาพิษที่เราสมัครใจกลืน<br &sol;>&NewLine;หลักประหารที่เราสมัครใจยืน<br &sol;>&NewLine;คิดว่ามันอบอุ่นเหมือนกับผิงไฟฟืน<br &sol;>&NewLine;สุดท้ายแล้วความคาดหวังกำลังเหนี่ยวไกปืน<&sol;p>&NewLine;