เนื้อเพลง คนลืมช้า – โบว์ลิ่ง มานิดา

<p><strong>เนื้อเพลง&colon; คนลืมช้า<&sol;strong><br &sol;>&NewLine;ศิลปิน&colon; <strong>โบว์ลิ่ง มานิดา เรืองศรี<&sol;strong><br &sol;>&NewLine;อัลบั้ม&colon; <strong>Strike<&sol;strong><br &sol;>&NewLine;<&excl;--more--><&sol;p>&NewLine;<p>ถ้าถามว่ายังคงโกรธไหม ตอบเธอได้ว่าไม่มี<br &sol;>&NewLine;เนิ่นนานจนวันนี้ ตั้งแต่เธอทิ้งไป<br &sol;>&NewLine;แต่ที่หลบไม่พบเจอ ไม่อยากคุยกับเธอ<br &sol;>&NewLine;เพราะยังไม่มั่นใจ ว่าอยู่ใกล้ ๆ ได้โดยไม่มีน้ำตา<&sol;p>&NewLine;<p>ไม่รู้ทำไมเป็นอย่างนี้ ยังคงคิดว่ามีเรา<br &sol;>&NewLine;จดจำทุกเรื่องราว เหมือนเพิ่งผ่านพ้นมา<br &sol;>&NewLine;คนที่เคยความจำไม่ดี กลับยังจำแต่เธอคนนี้<br &sol;>&NewLine;ชัดเจนยิ่งกว่า แม้อยากลืมเท่าใด<&sol;p>&NewLine;<p>ไม่โทษที่เธอทิ้ง จริง ๆ นะ<br &sol;>&NewLine;คนไม่รักก็ต้องไป<br &sol;>&NewLine;ไม่ได้เกลียดไม่โกรธใคร ๆ สาบาน<&sol;p>&NewLine;<p>แค่เกลียดตัวเองที่ลืมช้า มันลืมช้า<br &sol;>&NewLine;เก่งแต่จำอะไรบ้าบอ<br &sol;>&NewLine;ยังอยู่กับคำว่าเฝ้ารอ ยังจำว่าเคยรักใคร<br &sol;>&NewLine;อยู่กับช่วงเวลา ที่รู้ว่าเอากลับมาไม่ได้<br &sol;>&NewLine;เหมือนมันยังจำติด คิดว่าคงลืมง่าย<br &sol;>&NewLine;แต่ทำอย่างไร ก็ไม่อาจลืม<&sol;p>&NewLine;<p>ไม่รู้ทำไมเป็นอย่างนี้ ยังคงคิดว่ามีเรา<br &sol;>&NewLine;จดจำทุกเรื่องราว เหมือนเพิ่งผ่านพ้นมา<br &sol;>&NewLine;คนที่เคยความจำไม่ดี กลับยังจำแต่เธอคนนี้<br &sol;>&NewLine;ชัดเจนยิ่งกว่า แม้อยากลืมเท่าใด<&sol;p>&NewLine;<p>ไม่โทษที่เธอทิ้ง จริง ๆ นะ<br &sol;>&NewLine;คนไม่รักก็ต้องไป<br &sol;>&NewLine;ไม่ได้เกลียดไม่โกรธใคร ๆ สาบาน<&sol;p>&NewLine;<p>แค่เกลียดตัวเองที่ลืมช้า มันลืมช้า<br &sol;>&NewLine;เก่งแต่จำอะไรบ้าบอ<br &sol;>&NewLine;ยังอยู่กับคำว่าเฝ้ารอ ยังจำว่าเคยรักใคร<br &sol;>&NewLine;อยู่กับช่วงเวลา ที่รู้ว่าเอากลับมาไม่ได้<br &sol;>&NewLine;เหมือนมันยังจำติด คิดว่าคงลืมง่าย<br &sol;>&NewLine;แต่ทำอย่างไร ก็ไม่อาจลืม<&sol;p>&NewLine;<p>บางอย่างคนเราฝังใจ ไม่เท่ากัน<br &sol;>&NewLine;เธอเป็นคนที่ทิ้งกันไป<br &sol;>&NewLine;เธอคงลืมง่าย ๆ ไม่นานอย่างฉัน<&sol;p>&NewLine;<p>แต่เกลียดตัวเองที่ลืมช้า มันลืมช้า<br &sol;>&NewLine;จดจำอะไรบ้าบอ คนไม่รักก็ยังตั้งหน้ารอ<br &sol;>&NewLine;ไม่รู้จะเอาอะไร<br &sol;>&NewLine;อยู่กับช่วงเวลา ที่รู้ว่าเอากลับมาไม่ได้<br &sol;>&NewLine;เหมือนมันยังจำติด คิดว่าคงลืมง่าย<br &sol;>&NewLine;นี่นานเท่าไร ก็ไม่อาจลืม<&sol;p>&NewLine;<p>สิ่งอื่นดี ๆ ที่ควรจำไว้กลับไม่จำ<br &sol;>&NewLine;แต่คนบางคนที่ทำให้ช้ำ ก็ไม่ยอมลืม<&sol;p>&NewLine;